Sofie Brouwers

De grote en kleine kantjes van een buitenlands verblijf

Het was me al een eerste doctoraatsjaar geweest, doen ze er nog een schepje bovenop. Ik stond na een presentatie op een internationaal congres aan de andere kant van de wereld te praten met het hoofd van een onderzoekslaboratorium in Boston. Of ik niet best naar Boston kwam om deze technieken aan te leren? Euh ja natuurlijk!

Na mijn studies geneeskunde begon ik als FWO-aspirant aan een doctoraat over hypertensie (hoge bloeddruk), de dag van vandaag de belangrijkste risicofactor voor ziekte en ziektelast wereldwijd. Een eerste onderdeel van mijn onderzoek was stilaan afgerond, maar het opstarten van het volgende grote project verliep stroef. Het leek me inderdaad veel efficiënter om de specifieke technieken, nodig voor het vervolg van mijn doctoraat, aangeleerd te krijgen door ervaren technici en onderzoekers. Zo’n kans laat je niet liggen. Met de steun van het FWO vertrok ik zo op kort verblijf naar dé universiteitsstad bij uitstek aan de East Coast.

Vol enthousiasme nam ik mijn intrek in het kleine, vrij donkere zolderkamertje in de nieuwe bruisende stad.  Mijn werk kwam in een stroomversnelling, wetenschappelijke kennis en nieuwe contacten werden in hoog tempo aangevoerd. Ik leerde zeer veel bij en de beschikbare infrastructuur leende zich perfect voor mijn onderzoek. Bovendien was het aangenaam werken in het labo, de lente deed zijn intrede en de ideeënvloed was niet te stoppen. Waarom niet hier mijn volgende experimenten uitvoeren? Na wikken en wegen van de persoonlijke en wetenschappelijke pro’s en contra’s, koos ik ervoor te gaan. Ik was ook niet helemaal aan mijn proefstuk toe, terugblikkend op mijn vroegere ervaringen met buitenlandse stages, reizen en congressen en ten slotte had ik in tussentijd wel een klein vriendengroepje, daar in Boston.

Al snel bleek het kernwoord ‘doorzetting’ noodzakelijk voor een jaar in het buitenland. De organisatie van meer permanente huisvesting ter plaatste, een visum,  beursaanvragen, de overeenkomst tussen beide universiteiten en de financiële regeling, eigen administratie, voorbereiding en ga zo maar door. Bovendien wachtten er bij aankomst in Boston  nog een resem reglementen, testen en een papiermolen vooraleer het eigenlijke werk kon starten. Uiteindelijk kon ik er dan toch in vliegen en mijn hypothese stap voor stap onderzoeken. Dankzij de aanwezige accommodatie en apparatuur ging dat dan ook relatief goed vooruit maar geen enkel onderzoek loopt van een leien dakje. Kleine en grote obstakels zijn nu eenmaal inherent aan wetenschappelijk onderzoek en deze zijn wel vlotter te relativeren in een vertrouwde omgeving. Met maandenlang temperaturen rond en soms diep onder het vriespunt, in een maatschappij die wezenlijk verschilt van de onze, was het soms een kwestie van de winter te overleven.

Ondertussen ging het werk onverminderd door en de eerste resultaten kregen vorm. De chemische component die ik gebruikte (en nog steeds onderzoek) om bepaalde bestanddelen van ons cardiovasculair systeem te stimuleren, blijkt een belangrijke rol te spelen in de hersenen bij hoge bloeddruk en slechts in aanzienlijk mindere mate onder normale omstandigheden. Verder onderzoek is uiteraard aangewezen, maar deze bewijzen kunnen bijdragen in de behandeling van hypertensie. De berg data werd stelselmatig geanalyseerd, enkele congresabstracts werden ingestuurd en aanvaard, en ook de eerste figuren voor het manuscript werden een feit.  De experimenten liepen ten einde en de terugkeer kondigde zich aan. Met heel wat bagage (wetenschappelijk en materieel) keerde ik terug na een jaar .

Ondertussen is al het werk dat ik in Boston verricht heb goed en wel gepubliceerd en komt de eindmeet voor mijn doctoraat in zicht. Een buitenlands verblijf is zeker en vast een blijvende, verrijkende ervaring, maar dan wel eentje van stevig kaliber dat zelfs met een goede voorbereiding af en toe een taaie brok kan zijn. Als je beslist je erin te storten: weet dat het FWO je deze unieke kans kan bieden en know how to keep yourself motivated!

comments powered by Disqus